Ο άλλος Θεός, ο Θεός ως Άλλος κι ο Θεός των άλλων: Ζητούμενα και προαπαιτούμενα μιας απόπειρας θρησκευτικού επαναγραμματισμού της ελληνικής κοινωνίας

Μιχαήλ Α. Ζαφειρίου

Περίληψη


Την ποικιλότροπα διαπιστωμένη και εκφρασμένη από καιρό ανάγκη για αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ακολούθησε η κατάθεση των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για το Δημοτικό και το Γυμνάσιο αρχικά (2011) και μόλις πρόσφατα για το Λύκειο (2016).

Η προτεινόμενη, ως διδακτική περισσότερο μέθοδος και όχι ως περιεχόμενο, μετατόπιση του ενδιαφέροντος στο σύνολο του θρησκευτικού φαινομένου (ως προσωπικό βίωμα και ως διδασκαλία των βασικότερων κοντινών μας και μη χριστιανικών και εξωχριστιανικών θρησκευτικών παραδόσεων) με τη διατήρηση του κεντρικού- αφετηριακού ρόλου της Ορθόδοξης Παράδοσης στην όλη διαδικασία, κάνει επιτακτική την ανάγκη κατανόησης και προβολής της όχι ως μουσειακού υλικού- τροφή στον ατομικό και εθνικό ναρκισσισμό και απομόνωσή μας- αλλά ως πρόταση πλεύσης των μαθητών στο σύνθετο (προσωπικά- υπαρξιακά αλλά και κοινωνικά) περιβάλλον που αντιμετωπίζουν.

Αναγνωρίζοντας τον ρόλο της θρησκείας ως βασικού παράγοντα στη διαδικασία εθνικής συγκρότησης, η θρησκευτική εκπαίδευση με κεντρικό της στην περίπτωσή μας άξονα την Ορθόδοξη Παράδοση ως διαρκές ενδιαφέρον για τον άλλο και τον κόσμο, μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στη συνοχή και την ειρηνική συμβίωση διαφορετικών ανθρώπων στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές και πολυεθνικές κοινωνίες.

Η δυσκολία, ως μέθοδος, σε συνδυασμό με τη σημασία του εγχειρήματος που προτάσσουν τα νέα Προγράμματα Σπουδών, προϋποθέτει την ενεργή εμπλοκή των εκπαιδευτικών, με σταθερές από τη μεριά της πολιτείας δράσεις επιμόρφωσης και ανατροφοδότησής τους.


Πλήρες Κείμενο:

PDF

Αναφορές


Γιαγκάζογλου, Στ. (2016). Δυνατότητες και προοπτικές των νέων Προγραμμάτων Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου. Μάθημα Θρησκευτικών και Δημόσιος Χώρος. Ανακτήθηκε από http://www.kairosnet.gr/discussion/religion-class/450-2016-02-23-19-40-02

Γιανναράς, Χρ. (1983). Η νεοελληνική ταυτότητα. Αθήνα: Γρηγόρης.

Γιανναράς, Χρ. (1998). Η απανθρωπία του δικαιώματος Αθήνα: Δόμος.

Γιανναράς, Χρ. (2007). Ενάντια στη θρησκεία. Αθήνα: Ίκαρος.

Eliade, M. (2002). Το ιερό και το βέβηλο. Αθήνα: Αρσενίδης.

Ελύτης, Οδ. (1959). Το Άξιον Εστί. Αθήνα: Ίκαρος.

Ελύτης, Οδ. (1982). Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας. Αθήνα: Ίκαρος.

Ελύτης, Οδ. (1986). Η μέθοδος του άρα. Χάρτης 21-23, 1986 (σ. 283-296).

Ελύτης, Οδ. (1999). Ο κήπος με τις αυταπάτες. Αθήνα: Ύψιλον.

Ζουμπουλάκης, Στ. (2010). Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο: Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;. Αθήνα: Εστία.

Ζουμπουλάκης, Στ.( 2013). Ποιος Θεός και ποιος άνθρωπος. Φιλοσοφικά δοκίμια. Αθήνα: Πόλις.

Ζουμπουλάκης, Στ. (2017). Για το σχολείο. Αθήνα: Πόλις.

Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου (2016). Το μάθημα των Θρησκευτικών στην Εκπαίδευση. Ανακτήθηκε από http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/nafpaktou_thriskeftika_2016.pdf

Κάππος, Ιω. (2008). Διδακτική των Θρησκευτικών. Αθήνα: Ad Libitum.

Κουγκούλης, Ι.Β. (2002). Διδακτική των Θρησκευτικών. Θεσσαλονίκη: Ακρίτας.

Μαντζαρίδης, Γ. (1981). Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς.

Μαντζαρίδης, Γ. (1981). Πίστη και πράξη. Το ουσιαστικό περιεχόμενο του δογματικού και ηθικού μαθήματος. Κοινωνία 24 (σσ. 401-403).

Μαντζαρίδης, Γ. (1983). Χριστιανική ηθική. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς.

Μεταλληνός, Γ. (2001). Παράδοση και αλλοτρίωση. Τομές στην πνευματική πορεία του Νεώτερου Ελληνισμού κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο. Αθήνα: Δόμος.

Μοσκώφ, Κ. (1983). Τα όρια του έρωτα και τα όρια της ιστορίας. Δοκίμια ΙΙ. Αθήνα: Καστανιώτης.

Νικόλαος, Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (2017). 13η Επιστημονική Ημερίδα Θεολόγων Καθηγητών Γυμνασίων και Λυκείων της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, (Θεσσαλονίκη 16-2-2017). Απομαγνητοφωνημένη εισήγηση.

Νόμος 1566 (1985). Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας 167 Α΄(30-9-1985).

Παπαδιαμάντης, Αλ. (2000). Η φόνισσα και ανθολόγηση διηγημάτων. Αθήνα: De Agostini. (σ.159-169).

Πρόγραμμα Σπουδών του μαθήματος Θρησκευτικά Γενικού Λυκείου (2016). Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας 2920 Β΄ (13-9-2016).

Πρόγραμμα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο (2016). Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας 2920 Β΄ (13-9-2016).

Polony, N. (2006). Τα χαμένα παιδιά μας. Αθήνα: Πόλις.

Ράμφος, Στ. (1982). Παιδεία ελληνική. Αθήνα: Κέδρος.

Sherrard, Ph. (1986). Ο Οδυσσέας Ελύτης και η ανακάλυψη της Ελλάδας. Χάρτης 21-23, 1986 (σ.501-520).

Συμεών, ιερομόναχος (2016). Νηφάλιος μέθη. Αθήνα: Άγρα.

Σύνταγμα της Ελλάδας (2008). Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας.120 Α΄ (27/6/2008).

Ταρκόφσκι, Αν. (1987). Σμιλεύοντας το χρόνο (Σ. Βελέντζας, μετάφρ.). Αθήνα: Νεφέλη (σ.276-294).

Τσανανάς, Γ. (1976). Η πολιτική διάσταση στο μάθημα των Θρησκευτικών. Λόγος και πράξη, τ.Α΄2 (σσ.128-136).

Υπόμνημα του Τμήματος Θεολογίας για το μάθημα των Θρησκευτικών στη Δημόσια Εκπαίδευση (2016). Ανακτήθηκε από http://www.kairosnet.gr/discussion/religion-class/492-o


Εισερχόμενη Αναφορά

  • Δεν υπάρχουν προς το παρόν εισερχόμενες αναφορές.


Copyright (c) 2017 Μιχαήλ Α. Ζαφειρίου

Άδεια Creative Commons
Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

e-ISSN: 2585-3791