«Ο νεοπαγής θεσμός των θρησκευτικών νομικών προσώπων κατά το Ν. 4301/2014»

Στυλιανή Χ. Ταπουρίδου (Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ)

Περίληψη


Το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι για θρησκευτικούς σκοπούς αποτελεί απόρροια του συνταγματικώς κατοχυρωμένου ατομικού και θεμελιώδους δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας. Η αναγνώριση νομικής προσωπικότητας σε θρησκευτικές κοινότητες παρέχει σε αυτές τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής τους στο νομικό, οικονομικό και γενικότερο συναλλακτικό γίγνεσθαι. Μέχρι προσφάτως, η νομική οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων στη χώρα μας - εκτός της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Ισραηλιτικών Κοινοτήτων και των Μουφτειών, οι οποίες είναι οργανωμένες ως ΝΠΔΔ - ελάμβανε χώρα ως εξής: κάποιες επέλεγαν έναν εκ των προβλεπόμενων στον ΑΚ τύπων νομικών προσώπων, ενώ άλλες κανέναν εξ αυτών, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται διαρκώς η νομική τους υπόσταση. Ως εκ τούτου, κατέστη επιτακτική ανάγκη η επίλυση του ζητήματος της νομικής οργάνωσης των θρησκευμάτων και των σχετικών δυσλειτουργιών που ανέκυπταν ελλείψει αυτής,  ζήτημα το οποίο τελικά ρυθμίστηκε από την Πολιτεία με την ψήφιση του Ν. 4301/2014, και συγκεκριμένα με τα 18 πρώτα άρθρα του, σύντομη παρουσίαση των οποίων επιχειρείται με την παρούσα εισήγηση. Με το νόμο αυτό καθορίζεται η διαδικασία απόκτησης από τις θρησκευτικές κοινότητες νομικής προσωπικότητας ιδιωτικού δικαίου, με την εγγραφή σε ειδικό δημόσιο βιβλίο, αυτό των «Θρησκευτικών Νομικών Προσώπων», ενώ θεσμοθετείται για πρώτη φορά η σχετική έννοια, καθώς και αυτή του «Εκκλησιαστικού Νομικού Προσώπου». Ωστόσο, ο νόμος παρουσιάζει αμφιλεγόμενες, από συνταγματική οπτική, ρυθμίσεις, οι οποίες χρήζουν σχετικής αναφοράς.

 The right of associating for religious purposes constitutes the corollary of the constitutional established, individual and fundamental right of religious freedom. The acknowledgement of the legal personality among religious communities provides them with the opportunity of equal participation in the legal, financial and the general  transactional setting.Until recently, the legal organisation of the religious communities in our country - apart from the Greek Church, the Jewish communities and the Muftea, which are organised as legal persons of  Public law - has taken place as follows: some of them have chosen one of the stipulated legal entities of the Civil Code, whereas others neither of them, resulting in  their legal status of  being constantly contested. Therefore, there has been an urgent need to resolve the issue of legal organisation of religions and the relevant malfunctions that arose in its absence, an issue finally regulated by the State via the passing  of  L. 4301/2014, and more specifically with its first 18 articles, a brief outline of which is attempted by the current presentation. This law defines the procedure of attainment by religious communities the private law legal personality, through the process of the registration in a special public book,  that of  "Religious legal entities", while the relevant  concept is for the first time institutionalised, as well as that of "Ecclesiastical legal entity". The law, however, includes some questionable regulations from the constitutional point of view, which demand relevant discussion.


Λέξεις κλειδιά


Θρησκευτικό νομικό πρόσωπο, Εκκλησιαστικό νομικό πρόσωπο

Πλήρες Κείμενο:

PDF

Εισερχόμενη Αναφορά

  • Δεν υπάρχουν προς το παρόν εισερχόμενες αναφορές.


Copyright (c) 2018 Στυλιανή Χ. Ταπουρίδου (Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ)

Άδεια Creative Commons

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .


e-ISSN: 2529-0401