Οι περιορισμοί του δικαιώματος διαγραφής κατά το Άρθρο 17 παρ. 3 του νέου Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (2016/697)

Φανή Τζιουρά (Δικηγόρος (LL.M.)

Περίληψη


Σύμφωνα με το Άρθρο 17 του νέου Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων, το υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να ζητεί τη διαγραφή των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν, από τον υπεύθυνο επεξεργασίας των τελευταίων. Πιο συγκεκριμένα, το παραπάνω δικαίωμα «στη λήθη», μπορεί να ενεργοποιηθεί μόνο εάν τα εν λόγω δεδομένα δεν είναι πλέον απαραίτητα, σε σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους συλλέχθηκαν ή υποβλήθηκαν κατ' άλλο τρόπο σε επεξεργασία, καθώς και εάν το υποκείμενό τους αποσύρει τη συγκατάθεσή του για την επεξεργασία τους ή εάν αντιτάσσεται σε αυτή. Παρά τη νομολογιακή διάπλαση και τη θετική κατοχύρωση του δικαιώματος, διάφορα θέματα εγείρονται σχετικά με την εφαρμογή του Άρθρου 17 και, ιδίως, σχετικά με τις εξαιρέσεις που εισάγονται με την παρ. 3. Στο παρόν άρθρο, αφού περιγράψουμε την νομολογιακή εξέλιξη του εν λόγω δικαιώματος υπό το φως του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα εστιάσουμε στις εξαιρέσεις που επιτάσσει η παρ. 3 του Άρθρου 17.


Λέξεις κλειδιά


Δικαίωμα διαγραφής, δικαίωμα στη λήθη, Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων, περιορισμοί του δικαιώματος διαγραφής

Πλήρες Κείμενο:

PDF

Εισερχόμενη Αναφορά

  • Δεν υπάρχουν προς το παρόν εισερχόμενες αναφορές.


Copyright (c) 2018 Φανή Τζιουρά (Δικηγόρος (LL.M.)

Άδεια Creative Commons

Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .


e-ISSN: 2529-0401